Piketpaal 5: Glider

"People literally told me I was insane for doing that track."
 
Soms wacht je jaren op een gedroomde compilatie om wanneer deze daadwerkelijk verschijnt te negeren. Maar na het oorverdovende concert van My Bloody Valentine in de Effenaar afgelopen 4 september,was het de hoogste tijd om met EP's 1988-1991 een paar gaten van hun oeuvre te dichten. Nog steeds klinkt er niets als de anti-riff waarmee 'Slow' opstart, maar een van de belangrijkste redenen voor de aanschaf is de volledige 10-minuten versie van 'Glider' uit 1990, My Bloody Valentine's meest extreme statement en daardoor tegelijkertijd de piketpaal waar rockmuziek niet voorbij is geraakt.

'Glider' is opgebouwd uit een aantal loops van gesampelde gitaarfeedback waar soms wat percussieaccenten aan zijn toegevoegd samen met redelijk conventionele baspartij. De loops schuiven in elkaar over en verder is er geen enkele progressie, geen zang ook. Afhankelijk van je gemoedstoestand klinkt als een subliem spanningsveld of twee toondove walvissen die dronken zingend door de oceaan zwemmen (tot een derde nog harder meedoet.) Dat was een van de voordelen van de E.P. dynamiek, er was altijd ruimte voor een mogelijk experimenteel gebaar dat niet verplicht op een  album hoefde te verschijnen.

'Glider' is een soort logische conclusie waar rock via Glenn Branca aanhaakt op de tape-experimenten van Steve Reich en Brian Eno. Sonic Youth had er eigenlijk eerder kunnen arriveren als ze zoals My Bloody Valentine geïnteresseerd waren geweest in de sampler. Het enige serieuze vervolg dat ik ken is Neil Youngs Arc (1991) dat opgebouwd is uit feedback van liveoptredens en 'Nothing Is' op mvb, ook minimaal en instrumentaal maar iets conventioneler "horizontaal".

Het evenement herleefd

Wat mij betreft is dit de meest fascinerende component van retromania: het naspelen van muzikale evenementen. Het lijkt mij inderdaad meer conceptuele kunst dan puur nostalgie:

"Musical reenactments fill a void," she told me, "a need created by the cultural capital traded after an iconic pop moment. The few who saw it together with the critics, footage and PR, create the historical moment. To recreate this moment is to harness these accounts together in a new live moment, in which the audiences are complicit, and are agreeing that the moment be brought to life."

So it's not a separate event then? Is it in a sense a continuation?
"The cultural moment has to be alive," she says, "by which I mean relevant or vital to the now, not consigned to historical anecdote in order for the re-enacted version to be critical. It is however a separate event which has proven to create its own histories independent to the authentic act."

Het heeft een soort Christo-achtige charme die inderdaad allerlei vragen oproept over herinnering, realiteit, het moment en simulatie die van een totaal andere orde zijn dan met je bandje weer The Beatles/The Clash/Gang of Four nadoen. Maar alweer dreigt het gevaar van overdaad, weet men niet te stoppen. Laten we wel wezen: The Lamb Lies Down on Broadway live 2.0. Waarom?

In een andere verleden/toekomst constellatie: Los Angeles

Het nooit gebouwde plan voor het Civic Center in Los Angeles door Frank Lloyd Wright. Bedenk even hoe anders ons leven er uit zou zien, alleen al als het wel was gebouwd. In hoeveel films het was gebruikt (en dus onderdeel van onze fantasie) maar waarschijnlijk ook hoeveel navolging zou het hebben gehad in andere steden. Kan me niet onttrekken aan de indruk dat de tekening door Ridley Scott is gezien en een variant uiteindelijk in Blade Runner is verschenen. Nu als hoofdkwartier van Tyrell Corporation:

Discovery festival

Faillissementen, malafide derivaten, fossiele uitputting, de opwarming van de aarde, achterhaalde wetenschappelijke doorbraken… Als mens zoeken we van nature naar orde in de chaos, maar wat als er in het gat van de oude orde zich een nieuwe onzekerheid manifesteert? We creëren houvast in rituelen en hechten aan een gevoel van controle en duidelijkheid. De werkelijkheid is echter onduidelijk – en we hebben haar ook zeker niet onder controle. Deze, op het eerste oog vrij pessimistische, introductie is in werkelijkheid veel hoopvoller. Het betekent dat er ruimte is voor een nieuwe ‘Verlichting’. Eentje waarin de grenzen tussen verschillende werkvelden vervagen en overlappen en waarin technologie uiteenlopende ecologieën verbindt. Hierdoor komt de categorisering Mens, Machine, Economie en Natuur onder druk te staan; ze kunnen niet meer afzonderlijk benaderd worden.

Geen idee of het zal werken, maar op vrijdag 27 september vindt in Trouw (Amsterdam) weer het Discovery festival plaatst, een mengsel van kunst, wetenschap en muziek (Donato Dozzy!). Met een uitloop van een week voor de tentoonstelling.

Cosmos 2014

Ik zit wel eens te klagen: "ah, vroeger had je ten minste Carl Sagan!" En soms komen je wensen uit. In 2014 presenteert Neil DeGrasse Tyson de update van Cosmos, met de veelbelovende bijtitel A Space-Time Odyssey:

Hopelijk is de serie (en vooral de muziek) wel wat minder pompeus dan trailer. De originele serie gebruikte een zeer effectieve mix van Vangelis en klassieke muziek:

Zin in een implantaat?

Mysterieus onderdeel van deze website. Je zou denken: onderdeel van de campagne voor een nieuwe film van David Cronenberg (maar IMDB stelt dat hij helaas niet bezig is met een terugkeer naar de thema's uit zijn gloriedagen, hoewel een Bruce Wagner verfilming ook interessant kan uitpakken.) Een ding weet ik zeker, een door Cronenberg enthousiast gepropageerd implantaat is wel het laatste dat ik tot mijn lichaam toelaat:

It all begins when you grow your own bionanohybrid cells in our lab. After six weeks of personalizing POD’s AI system, the resulting organ is ready for implantation. During that time, you teach the organism about your needs, loves and desires by engaging with stories, games and visual content.

After implantation, your experience evolves into "hands free" mode; visual and auditory experiences immerse you in fictional overlays to the real world. You stay in the driver’s seat by simply activating and deactivating POD with a thought. Now able to directly build on your sympathetic nervous system’s reactions to the world around you, POD’s ability to inspire and fulfill you accelerates.

Meer van dit...

Geen paradigmaverschuiving, maar wel een sublieme track, titel en video. Nu nog een sociale setting voorbij de sofa waarin je dit soort muziek kan luisteren.