Mijn favoriete nummer van The Beatles

Misschien tegen beter weten in hoop ik dat na 2020 wanneer je voor het laatst kunt zeggen dat het "vijftig jaar geleden is dat een album van The Beatles werd uitgebracht" iedereen het dan ook echt voor gezien houdt. Ik kan me werkelijk niet voorstellen dat in 2063 we weer een ronde Beatles fetisjisme voorgeschoteld krijgen. Voor die tijd eerst 2017 overleven wanneer die ene plaat zijn jubileum viert. Op The Quietus probeert Luke Turner de babyboomgeneratie de schuld van de oneindige nostalgietrip in de schoenen te schuiven, wat mij betreft een onjuiste reductie. Tenzij je retromania als het resultaat ziet van een  angst voor de toekomst, dit relateert aan de huidige economische crisis als lange termijn uitkomst van de verkiezingen van Reagan en Thatcher door de babyboomers. Dan heb je een punt.

Maar ik vermoed dat de cd-heruitgaven niet louter door babyboomers worden gekocht, zoals de Bob Dylan shirts in H&M daar niet worden neergelegd door oude hippies (ze kijken wel beter uit want hierdoor is Dylan een leeg symbool geworden, volstrekt inwisselbaar). Het fantasieloze conservatisme van conventionele media lijkt me ook meer het resultaat van een politiek-economische tendens die veel breder is dan een internationale samenzwering van pensioengerechtigden nostalgici. Desondanks blijft het fascinerend dat met name The Beatles in de jaren '80 klaar waren om op de schroothoop van de geschiedenis te verdwijnen en daar op miraculeuze wijze aan zijn ontsnapt. In mijn herinnering was bijvoorbeeld de cd-uitgave van Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band in 1987 (een bizar uitstel eigenlijk) een compleet non-evenement. Nu zou je begraven worden onder krantenspecials, documentaires en ontelbare televisiemomenten.

Overigens is 'I am the Walrus' mijn favoriet.

Mode pakt door

De presentatie van de Rick Owens lente/zomer 2014 collectie heeft veel digitaal stof doen opwaaien. Terecht, want zo zou je verwachten dat een vroeg-21ste eeuwse modeshow er uit zou moeten zien. Geweldige muziekkeuze ook.

Meer sciencefiction lezen

Super interessant interview met de onderzoekers Dan Novy and Sophia Brueckner van MIT over de rol van sciencefiction in de ontwikkeling van nieuwe technologieën:

I also am in the middle of building a kinetic sound sculpture inspired by J. G. Ballard’s short story “The Singing Statues” published in 1971. With incredible foresight, he imagined a world where art merges all the senses, is highly interactive, produces visual and sound compositions using algorithms, and even responds to the thoughts and feelings of its audience in real-time. I am trying to realize the concepts described in the story using computer programming and other technologies that are now available. 
Overall, we want students to get an appreciation for the genre and be exposed to a large variety of authors and styles while focusing on books that discuss devices and other technologies that could inspire Media Lab projects. We are hoping to inspire the students to build functional prototypes of either ideas directly out of the books or encourage them to take their current research and combine it with more of a science fiction context.

Lees meer in Why Today's Inventors Need to Read More Science Fiction. 'The Singing Statues' vind je overigens in het geweldige Vermillion Sands (1971).

Piketpaal 5: Glider

"People literally told me I was insane for doing that track."
 
Soms wacht je jaren op een gedroomde compilatie om wanneer deze daadwerkelijk verschijnt te negeren. Maar na het oorverdovende concert van My Bloody Valentine in de Effenaar afgelopen 4 september,was het de hoogste tijd om met EP's 1988-1991 een paar gaten van hun oeuvre te dichten. Nog steeds klinkt er niets als de anti-riff waarmee 'Slow' opstart, maar een van de belangrijkste redenen voor de aanschaf is de volledige 10-minuten versie van 'Glider' uit 1990, My Bloody Valentine's meest extreme statement en daardoor tegelijkertijd de piketpaal waar rockmuziek niet voorbij is geraakt.

'Glider' is opgebouwd uit een aantal loops van gesampelde gitaarfeedback waar soms wat percussieaccenten aan zijn toegevoegd samen met redelijk conventionele baspartij. De loops schuiven in elkaar over en verder is er geen enkele progressie, geen zang ook. Afhankelijk van je gemoedstoestand klinkt als een subliem spanningsveld of twee toondove walvissen die dronken zingend door de oceaan zwemmen (tot een derde nog harder meedoet.) Dat was een van de voordelen van de E.P. dynamiek, er was altijd ruimte voor een mogelijk experimenteel gebaar dat niet verplicht op een  album hoefde te verschijnen.

'Glider' is een soort logische conclusie waar rock via Glenn Branca aanhaakt op de tape-experimenten van Steve Reich en Brian Eno. Sonic Youth had er eigenlijk eerder kunnen arriveren als ze zoals My Bloody Valentine geïnteresseerd waren geweest in de sampler. Het enige serieuze vervolg dat ik ken is Neil Youngs Arc (1991) dat opgebouwd is uit feedback van liveoptredens en 'Nothing Is' op mvb, ook minimaal en instrumentaal maar iets conventioneler "horizontaal".

Het evenement herleefd

Wat mij betreft is dit de meest fascinerende component van retromania: het naspelen van muzikale evenementen. Het lijkt mij inderdaad meer conceptuele kunst dan puur nostalgie:

"Musical reenactments fill a void," she told me, "a need created by the cultural capital traded after an iconic pop moment. The few who saw it together with the critics, footage and PR, create the historical moment. To recreate this moment is to harness these accounts together in a new live moment, in which the audiences are complicit, and are agreeing that the moment be brought to life."

So it's not a separate event then? Is it in a sense a continuation?
"The cultural moment has to be alive," she says, "by which I mean relevant or vital to the now, not consigned to historical anecdote in order for the re-enacted version to be critical. It is however a separate event which has proven to create its own histories independent to the authentic act."

Het heeft een soort Christo-achtige charme die inderdaad allerlei vragen oproept over herinnering, realiteit, het moment en simulatie die van een totaal andere orde zijn dan met je bandje weer The Beatles/The Clash/Gang of Four nadoen. Maar alweer dreigt het gevaar van overdaad, weet men niet te stoppen. Laten we wel wezen: The Lamb Lies Down on Broadway live 2.0. Waarom?

In een andere verleden/toekomst constellatie: Los Angeles

Het nooit gebouwde plan voor het Civic Center in Los Angeles door Frank Lloyd Wright. Bedenk even hoe anders ons leven er uit zou zien, alleen al als het wel was gebouwd. In hoeveel films het was gebruikt (en dus onderdeel van onze fantasie) maar waarschijnlijk ook hoeveel navolging zou het hebben gehad in andere steden. Kan me niet onttrekken aan de indruk dat de tekening door Ridley Scott is gezien en een variant uiteindelijk in Blade Runner is verschenen. Nu als hoofdkwartier van Tyrell Corporation:

Discovery festival

Faillissementen, malafide derivaten, fossiele uitputting, de opwarming van de aarde, achterhaalde wetenschappelijke doorbraken… Als mens zoeken we van nature naar orde in de chaos, maar wat als er in het gat van de oude orde zich een nieuwe onzekerheid manifesteert? We creëren houvast in rituelen en hechten aan een gevoel van controle en duidelijkheid. De werkelijkheid is echter onduidelijk – en we hebben haar ook zeker niet onder controle. Deze, op het eerste oog vrij pessimistische, introductie is in werkelijkheid veel hoopvoller. Het betekent dat er ruimte is voor een nieuwe ‘Verlichting’. Eentje waarin de grenzen tussen verschillende werkvelden vervagen en overlappen en waarin technologie uiteenlopende ecologieën verbindt. Hierdoor komt de categorisering Mens, Machine, Economie en Natuur onder druk te staan; ze kunnen niet meer afzonderlijk benaderd worden.

Geen idee of het zal werken, maar op vrijdag 27 september vindt in Trouw (Amsterdam) weer het Discovery festival plaatst, een mengsel van kunst, wetenschap en muziek (Donato Dozzy!). Met een uitloop van een week voor de tentoonstelling.