The Future Regained (The Final Cut - techno mix)

Als bonus een kleine mix om - de hopelijk Final Cut - van De Toekomst Hervonden op muzikaal niveau te vieren. Traktor/Numark Stealth Control/geen edits.

The Future Regained (The Final Cut techno mix) by De_Toekomst_Hervonden on Mixcloud

Release notes De Toekomst Hervonden 3.0

Nu verkrijgbaar, debugged & expanded, De Toekomst Hervonden v3.0. Helemaal opgeschoond en ontdaan van enkele (stilistische) inconsequenties. Hier en daar een extra zin toegevoegd ter verduidelijking. De lijst met belangrijkste toevoegingen:

• Korte noot over Bob Stanley’s Yeah Yeah Yeah in ‘Wanneer je wakker wordt en echt niet meer in een droom leeft’.
• Korte noot over de toename van oude concertopnamen op YouTube in ‘Update op de dansvloer’.
• Lange noot over huidige situatie Griekenland in ‘Het machteloze individu’.
• In ‘1993: De toekomst is onaf’ Her toegevoegd in de lijst van films, ACRONYM bij mode labels.
• In hetzelfde hoofdstuk een aantal pagina’s toegevoegd over Aphex Twin en Caustic Window/Syro/Soundcloud.
• Korte noot in ‘De synergie reeks’ over Ex van Plastikman.

Mars, Antarctica, ongelijkheid

  Mars is an interesting platform where we can model these things. But I don’t know that we’ll get there for another fifty years or so – and once we do get there, I think that for many, many years, maybe many decades, it will function like Antarctica does now: it will be an interesting scientific base that teaches us things and is beautiful and charismatic, but not important in the larger scheme of human history on Earth. It’s just an interesting place to study, that we can learn things from. Actually, for many years, Mars will be even less important to us than Antarctica, because the Antarctic is at least part of our ecosphere.

        But if you think of yourself as terraforming Earth, and if you think about sustainability, then you can start thinking about permaculture and what permaculture really means. It’s not just sustainable agriculture, but a name for a certain type of history. Because the word sustainability is now code for: let’s make capitalism work over the long haul, without ever getting rid of the hierarchy between rich and poor and without establishing social justice.

        Sustainable development, as well: that’s a term that’s been contaminated. It doesn’t even mean sustainable anymore. It means: let us continue to do what we’re doing, but somehow get away with it. By some magic waving of the hands, or some techno silver bullet, suddenly we can make it all right to continue in all our current habits. And yet it’s not just that our habits are destructive, they’re not even satisfying to the people who get to play in them. So there’s a stupidity involved, at the cultural level.

Uit 'Comparative Planetology': An Interview With Kim Stanley Robinson' op BLDGBLOG. Vanzelfsprekend is het hele interview de moeite waard om te lezen. Veel interessante observaties over de mogelijkheden van een realistische utopie en het gevaar van het romantiseren van rampen.

Retro Subliem

Voor het eerst in 23 jaar een nieuwe single van Chic. Ik heb hem braaf geluisterd. En daarna nog een keer, en nog een keer. En na twaalf keer moest ik mezelf dwingen om iets anders te gaan doen. Pure ontroerende euforie zoals alleen Chic dat kan. Met uitzondering van twee geluidseffecten—en zelfs daar kun je over twijfelen—klinkt het precies alsof het tijdens de ‘Good Times’ sessies had kunnen zijn gemaakt. Maar als je opeens merkt dat je op zijn Nile Rodgers luchtgitaar speelt, maakt dat totaal niets uit. Dit is kortom, retro subliem. De tekst hint er ook naar, half verontschuldigend (“I don’t want to live in the past/But it’s a nice place to visit”) en gebruikt achteloos ook nog wat intertekstualiteit. Bovendien, een ambachtsmeester als Rodgers hoeft helemaal niets meer te bewijzen. Het enige minpunt aan de single is de lengte. Vijf minuten is veel te kort. Dit schreeuwt om een 16-minuten edit, met pieken, dalen, opdoemende strijkers en steeds maar weer die gitaar.

Een complete lijst albumkritieken (een nieuw boek)

Met 'Ik leef techno', een kritiek van Michael Mayers Immer (2002), is mijn albumproject voor MyJour voltooid. Ik wist pas donderdag, de dag voordat ik er aan begon, dat ik over dit album ging schrijven. "Natuurlijk! Hoe kon het anders zijn?" Je hebt soms van die flitsen. En zo was het hele project ook begonnen. Nu heb ik dankzij die flits wel genoeg materiaal voor een boek. Ik moet het allemaal in chronologische volgorde plaatsen, een introductie schrijven en vooral weer helemaal doornemen. Meer nieuws hopelijk over enkele maanden op deze plek.

De complete lijst ziet er dus nu uit als:

Grace Jones - Nightclubbing
Donald Fagen - The Nightfly
Blondie - Eat to the Beat
Talk Talk - Colour of Spring
Spacemen 3 - Playing With Fire
Scritti Politti - Cupid & Psyche '85
Plastikman - Ex
Serge Gainsbourg - L'homme à tête de chou
Stereolab - Mars Audiac Quintet
Underworld - Beaucoup Fish
Augustus Pablo - King Tubbys Meets Rockers Uptown
Saint Etienne - Foxbase Alpha
Jane's Addiction - Nothing's Shocking
Mouse on Mars - Vulvaland
Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84)
Royal Trux - Cats and Dogs
Aphex Twin - Syro
Model 500 - Deep Space
Velvet Cacoon - Atropine
Queensrÿche - Operation: Mindcrime
Throwing Muses - The Real Ramona
J Majik - Slow Motion
The Young Gods - L'eau rouge
Boards of Canada - The Campfire Headphase
Michael Mayer - Immer

Nieuwe variëteiten van Afrofuturism

Strong stories or visions of the future stick around. The 1920s sci-fi fantasy of a jetpack commute still pops up in discussions about the future of technology, not to mention as an option on the Citymapper travel app. By co-opting or creating new visions of the future, it seems possible to influence the development of new products and services - from consumer tech to urban infrastructure. A new generation of African artists is taking over the mantle of Afrofuturist arts from a US-centred crowd. They could bring a welcome change to how technology is developed in the region, as well as a challenge to the dominance of imported plans for urban development.

Zo begint het artikel 'Afrofuturism to everyday futurists: new kinds of artists, power & tech' van Jessica Bland, dat in eerste instantie een overzicht lijkt van nieuwe sciencefiction uit Afrika, maar veel meer is dan dat. De tekst is volgestopt met interessante links naar essays, boeken en lezingen die je verder aan het denken zetten over veranderingen die niet eens opvallen (collective unglamorous). Bijvoorbeeld nooit geweten dat de iPad zo geïnspireerd was door The Hitchhikers Guide to the Galaxy (al was het idee mooier en vriendelijker dan de realiteit van het object zoals het uiteindelijk is geïnjecteerd met dat typische Californische neofascisme.)

 

Vergeet 'Blurred Lines', bevrijd de sample!

Wat iedereen met maar een minimaal gevoel voor muziek al wist, is nu officieel: ‘Blurred Lines’ van Robin Thicke plagieert ‘Got to Give it Up’ van Marvin Gaye. Even 7,4 miljoen dollar overmaken. Mij gaat het niet zo om rechtvaardigheid. Als het aan mij ligt vervallen auteursrechten direct bij overlijden van de artiest en hadden Pharell en Thicke hun gang mogen gaan. Maar aan de andere kant is het hier gewoon een geval van boontje komt om zijn loontje. De arrogantie dat je hiermee denkt weg te komen. Zelfs in 1984 was het moeilijk geweest (zie de zaak ‘My Sweet Lord’), maar in tijden van Internet is het volstrekt onmogelijk. In sommige kringen kan men ‘Blurred Lines’ sowieso niet luchten omdat de tekst dicht tegen verkrachtingsretoriek aan zit. Misschien overdreven, en dan heel erg light vergeleken bij de echt ruige voorbeelden. Maar het echte geval van karma is de brutale aanklacht die in naam van Pharell en Thicke was gedeponeerd, voor het geval dat de familie van Gaye hen zou aanklagen. Een fraai staaltje slecht geweten compenseren dat nu is afgestraft.

Wat mij echter interesseert aan ‘Blurred Lines’ is iets anders. Want de eerste keer dat je het liedje hoort, had je al moeten weten dat er iets niet aan klopt. Het is simpelweg te goed om een origineel idee te zijn. Niemand verzint in deze tijd iets dat zo boven de rest uitstijgt. Om iets van kwaliteit te maken in popmuziek moet je haast wel plagiaat plegen. “Maar ‘Get Lucky’ dan?” hoor ik je al denken? Daft Punk was zo slim om het belangrijkste element -de gitaarriff- te laten bedenken door iemand (Nile Rodgers) uit de jaren zeventig, waar ze verder hun eigen elementen aan konden toevoegen. Iedereen tevreden.

Nog iets wat opvalt: hoe men over elkaar heen valt om Thicke en Pharell te verdedigen. Dit is een intrigerende poging, die uiteindelijk niets uitmaakt en bewijst dat er signatuur bestaat die meer is dan noten. Het is natuurlijk een andere tijd, maar wat mij betreft valt deze zaak in het niet in vergelijking met de gevallen A Tribe Called Quest, Biz Markie en The Verve, die vanwege het gebruik van een sample werden aangeklaagd en grotendeels (of zelfs compleet) hun rechten van die nummers kwijt raakten. Wie zich ergert aan doorgeschoten auteursrecht kan beter eerst het vrije gebruik van samples verdedigen. Misschien krijgen we dan ook weer eens wat futuristische popmuziek in de hitlijsten te horen.

Zie het kortom als een rechtszaak tegen retromania...en retromania heeft verloren.