Seefeel – Sol.Hz en Live at Wibar, Leiden (9/5/2026)

De eeuwige wederkeer van 1993-1995. Een van de radicaalste vertakkingen van dub. Muziek zonder aanwijsbaar houvast. Reductie...reductie...reductie. Pulsen, waaiers en ritmes die je volgt door de mist en achter je verdwijnen. Flarden van stemmen zonder enige betekenis. Dieper het labyrint in (en de koptelefoon, de oren), richting een centrum waar een soort zenachtige oplossing wacht, oplossing van de aandacht, van betekenis…

 

Seefeel live in 2026. Twee laptops, een gitaar en een bas. Op de achtergrond abstracte beelden rechtstreeks uit MTV's Chill Out Zone. Een delicate SUNN 0)), My Bloody Valentine in dub, verloren gewaande versions van P.I.L. Hier is een publiek voor dat schijnbaar ademloos luistert, niet de behoefte lijkt te hebben om te applaudisseren totdat de muziek voorbij is. Alleen maar luisteren, opgaan in muziek, de ogen dicht, zacht deinend op kalme ritmes en echoes. Shoegaze? Electronica? Dub? Ja. En dat met bijbehorend volume. 

Zwarter dan zwart

 

"Torpeur approfondie, hantise étanche, cursive ramassée, foudre patiente, aurore méthodique. Je prends mesure d'une autre échelle."

    Roger Caillois - L'Écriture des pierres 

Het verleden door het verleden

 

De beste gift die ik mezelf waarschijnlijk ooit heb gegeven, is om in de jaren negentig bepaalde platen niet te kopen. Dat was ook onmogelijk met alles wat uitkwam en het lot speelde ook een rol in de platenzaak. Zou het me in 1994 hebben verbaasd dat ik in 2026 nog met zoveel plezier naar een plaat uit die periode luister? Geen idee, want ik dacht zeker niet zo ver als 2026, een totale abstractie. Vragen die bij mij opkomen, nu ik naar de vinyl-heruitgave luister van Robert Leiners Visions of the Past, destijds uitgebracht op het ambient zusterlabel van R&S, een van de pilaren van techno. De plaat klinkt nu als een openbaring, elk geluid op zijn plek, niets te veel, stemmen klinken eenmalig en de 303 bliept glorieus in een onmiskenbaar druggy ruimte. Geen e-chaos maar de diepe contemplatie waar je bewustzijn in fractals richting het niets valt. Veilige muziek, een schuilplaats zonder duisternis. Met natuurlijk een interessante ironie, niet zo zeer Visions of the Past als Visions through the Past. Want je luistert niet alleen naar 1994 in optima forma maar ook naar Leiners herinterpretatie van het verleden. Op de tweede plaat lijkt de muziek even dansbaarder te worden en tegelijkertijd komen steeds meer echo’s opzetten van de Kosmische Musik van de jaren zeventig. En hier hoor je een cruciaal verschil: geen naspelen van het verleden op de daarbij behorende analoge apparaten maar een integreren van geluiden, melodieën en ideeën in de golf van het nieuwe. Ergens is luisteren naar Visions of the Past een nostalgische ervaring, je hoort een verleden met ambitie (ambientie?) en een bepaalde ruimtelijkheid, een bepaalde ervaring ook, die nu niet is na te doen. En toch klinkt de muziek nog vooruitstrevend, het idee waar ik steeds maar naar terugkeer: alsof er een vertakking heeft plaatsgevonden waarin een parallelle wereld zich verder heeft ontwikkeld en vol onontgonnen geheimen buiten onze perceptie op ons wacht. 

Boodschapper van de toekomst

Jacques  Attali, like Claude Lévi-Strauss, argues that music and musicians themselves provide a substitute for myth in contemporary culture. Attali affirms that music enables us to envision a new world, which will supersede the everyday and establish a new order; it is "the herald of the future¨. For this reason musicians, Attali argues are "dangerous, disturbing and subversive," and consequently, their history is irrevocably tied to that of repression and surveillance. The ambiguous role of the musician is analogous to that of the film director, as both are playing a double game. Both musician and director serve in the duplicitious role of "reproducer and prophet".

  Mary M, Wiles - Jacques Rivette