De eeuwige wederkeer van 1993-1995. Een van de radicaalste vertakkingen van dub. Muziek zonder aanwijsbaar houvast. Reductie...reductie...reductie. Pulsen, waaiers en ritmes die je volgt door de mist en achter je verdwijnen. Flarden van stemmen zonder enige betekenis. Dieper het labyrint in (en de koptelefoon, de oren), richting een centrum waar een soort zenachtige oplossing wacht, oplossing van de aandacht, van betekenis…
Seefeel live in 2026. Twee laptops, een gitaar en een bas. Op de achtergrond abstracte beelden rechtstreeks uit MTV's Chill Out Zone. Een delicate SUNN 0)), My Bloody Valentine in dub, verloren gewaande versions van P.I.L. Hier is een publiek voor dat schijnbaar ademloos luistert, niet de behoefte lijkt te hebben om te applaudisseren totdat de muziek voorbij is. Alleen maar luisteren, opgaan in muziek, de ogen dicht, zacht deinend op kalme ritmes en echoes. Shoegaze? Electronica? Dub? Ja. En dat met bijbehorend volume.
