Is this a problem? Well, kind of. Except that it's not about age,
exactly, or some, simplistic “the old should retire with dignity and
give way to the young” thing. That's not really the issue. It's not so
much that the old guard of artists have necessarily redeemed themselves,
or rediscovered their old powers, it's that the critical mood has
changed. The iconoclastic scepticism of the punk generation gave way, in
the conservative, nostalgic, Oasis-dominated 1990s to a reverence for
wealth, prestige, superstardom, a longing for the old days of
mega-mania, rather than interesting, diverse, locally sourced clusters
of new music. This has gradually intensified, as a sense grows that the
mainstream rock narrative has run its course, the smoke is clearing, and
we can look back at the legends of yore with renewed biographical
clarity, their often trite sayings and doings regarded with utter
fascination, their present day activities reviewed with slavering,
uncritical awe.
David Stubbs - 'Rock Of Ages: Mick Jagger At 70 & The Rise Of Pop's Elders' in
The Quietus. Mooi ambivalent artikel over het ouder worden van de klassieke rocksterren. Supersaai, de hele verzameling
has-beens, maar fascinerend en vanzelfsprekend met het volste recht om door te spelen tot ze erbij neervallen. Aan de andere kant, Marc Bolan in 2013, kortharig en grijs voor de miljoenste keer 'Get It On' spelend...
flip that! Ook daar is ongetwijfeld een mythische dieptestructuur in te ontwaren, de tragedie dat het idool op tijd moet sterven om een eeuwige kracht te behouden (denk hierbij als relativering aan het bezoek van Odysseus aan Achilles in de onderwereld.)
Stubbs hint hier overigens herhaaldelijk naar de manier waarop ouderdom de afgelopen decennia is veranderd (opgeschoven). Nu dat toch wordt aangekaart bedenk ik me dat wij ouderdom als levensstijl compleet moeten heruitvinden. Maar hopelijk wel als iets anders dan de gerimpelde tiener.
