Herlezen: Ocean of Sound

Ik was voor mijn nieuwste albumkritiek (Slow Motion van J Majik) op zoek naar een interessante ingang en kwam al associërend bij Ocean of Sound van David Toop terecht. Destijds (1995) een cruciaal boek waarmee het schrijven over nieuwe muziek een geweldige stimulans kreeg. Ik bladerde er op goed geluk door en kwam zo op een interview met Ralf Hütter dat ik helemaal vergeten was (Toop laat hem een Thaise coverversie van 'The Model' horen die op de vriendelijke goedkeuring van Hütter kan rekenen). En Toop was er al  deksels vroeg bij, rond Analogue Bubblebath 1, om Aphex Twin te interviewen:

The legend was this: Aphex Twin was a mad inventor from Cornwall who built his own synthesisers. Surfing on sine waves, he would lead a pack of young boffins out of the computer screen glow of their bedrooms into the public domain of clubs, shops and charts, then back in and out of more bedrooms in a feedback loop of infinite dimensions. So far, all true.

Ga het weer eens compleet herlezen. Sindsdien heb ik zoveel meer muziek gehoord dat sommige connecties helemaal nieuw zullen lijken. Trouwens ook een boek waardoor je weer heel veel andere boeken gaat lezen.

Tien albumkritieken, nieuw overzicht

Tien albumkritieken alweer, dus even een nieuw overzicht.

Grace Jones - Nightclubbing
Donald Fagen - The Nightfly
Blondie - Eat to the Beat
Talk Talk - Colour of Spring
Spacemen 3 - Playing With Fire
Scritti Politti - Cupid & Psyche '85
Plastikman - Ex
Serge Gainsbourg - L'homme à tête de chou
Stereolab - Mars Audiac Quintet
Underworld - Beaucoup Fish

Volgende deel gaat over een van mijn favoriete albums. Ik merk tijdens onderzoek dat het op vreemde manier altijd is ondergeanalyseerd. Heel weinig de muziek zelf, altijd de invloed die het heeft gehad. Dus draai ik het meteen radicaal om.

Albumkritieken: een overzicht

Een kort overzicht van de albumkritieken die ik tot nu toe op MyJour heb gepubliceerd. Zal de lijst om de zoveel tijd aanvullen en herposten. En op deze manier kun je precies lezen over dat ene album dat jouw net interesseert.

Grace Jones - Nightclubbing
Donald Fagen - The Nightfly
Blondie - Eat to the Beat
Talk Talk - Colour of Spring
Spacemen 3 - Playing With Fire
Scritti Politti - Cupid & Psyche '85

Lees overigens dit interessante achtergrondverhaal dat bepaalde redenen waarom ik deze reeks schrijf zoals ik hem schrijf in een historische context plaatst: 'Worth Their Wait' van Simon Reynolds. Een langere uitleg komt wel wanneer ik klaar ben (na ongeveer 25 albums).

What the music papers I grew up on offered was a concentrated, all-enveloping experience that allowed you to escape from your real surroundings, with all their dreary limitations, and achieve vicarious access to the place where all the action was happening and all the ideas were percolating. Concentration of a different kind was involved in reading the frequently very long features. It’s perfectly possible, of course, to flick desultorily through a printed magazine in just the same way one drifts shiftlessly across the infosphere. But something about the bound nature of the magazine encourages getting pulled into a story, and staying with it until the end.

"Music criticism has gotten really weird."

In this way, poptimism embraces the familiar as a means of keeping music criticism relevant. Click culture creates a closed system in which popular acts get more coverage, thus becoming more popular, thus getting more coverage. But criticism is supposed to challenge readers on occasion, not only provide seals of approval.

In this light, poptimism can be seen as an attempt to resuscitate the unified cultural experience of the past, when we were all, at least in theory, listening together to “Sgt. Pepper’s” or “Thriller.” The dissolution of a shared musical mainstream means that my Speedy Ortiz or Ka may be gobbledygook to someone whose musical hero is Sky Ferreira. But the splintering of tastes should be celebrated, not treated as further cause for doubling down on our focus on a few familiar stars or sounds. Let a thousand Haims bloom!

'The Pernicious Rise of Poptimism' van Saul Austerlitz begint als een herhaling van zetten in het rockisme debat van 2000-2002 waar men in sommige kringen maar niet genoeg van krijgt. Maar daarna maakt hij een aantal interessante observaties waaronder het bovenstaande over de geünificeerde culturele ervaring (waar Daft Punk vorig jaar aan sleutelde, of te wel De Grote Plaat.) Eigenlijk is de belangrijkste observatie dat muziekkritiek "beschrijvend" is geworden (en dus geen kritiek meer is.) De versplintering van de gemeenschappelijke ervaring is gewoon inherent aan digitale technologie (alleen Amerikanen gaan ervan uit dat je het nieuwe album van Beyoncé hebt gehoord...werkelijk geen noot.) Laatst overviel de gedachte mij dat ik meer weet van van de burgemeester van Toronto dan die van mijn eigen stad, puur door de persoonlijke keuzes van informatiestromen.