Een Parallelle Rockgeschiedenis

Nog twee kritieken te gaan. Eerder deze week L'eau rouge van The Young Gods geanalyseerd, en nu hoef je de auteur nooit te vertrouwen over zijn eigen werk, maar ik was hier toch erg tevreden over, als was het vanwege het sciencefiction begin:

Stel dat door een rimpeling in de tijd een van de dadaïsten op een avond in Cabaret Voltaire een gitaar elektrisch versterkt. Het aanwezige publiek krijgt in 1916 een vreemde, ritmische muziek vol primitieve kreten over zich heen. Zürich is de geboorteplaats van rock ’n roll. Vandaar uit verspreidt het zich over de rest van de wereld.

Een fijne tekst om te schrijven, even keer je terug naar die periode, eind jaren tachtig, van oneindige mogelijkheden. En ik kon niet rusten tot ik ergens (een Portugees interview) had gevonden welke sampler ze precies voor het album gebruikte (een Akai S900).

Piketpaal 5: Glider

"People literally told me I was insane for doing that track."
 
Soms wacht je jaren op een gedroomde compilatie om wanneer deze daadwerkelijk verschijnt te negeren. Maar na het oorverdovende concert van My Bloody Valentine in de Effenaar afgelopen 4 september,was het de hoogste tijd om met EP's 1988-1991 een paar gaten van hun oeuvre te dichten. Nog steeds klinkt er niets als de anti-riff waarmee 'Slow' opstart, maar een van de belangrijkste redenen voor de aanschaf is de volledige 10-minuten versie van 'Glider' uit 1990, My Bloody Valentine's meest extreme statement en daardoor tegelijkertijd de piketpaal waar rockmuziek niet voorbij is geraakt.

'Glider' is opgebouwd uit een aantal loops van gesampelde gitaarfeedback waar soms wat percussieaccenten aan zijn toegevoegd samen met redelijk conventionele baspartij. De loops schuiven in elkaar over en verder is er geen enkele progressie, geen zang ook. Afhankelijk van je gemoedstoestand klinkt als een subliem spanningsveld of twee toondove walvissen die dronken zingend door de oceaan zwemmen (tot een derde nog harder meedoet.) Dat was een van de voordelen van de E.P. dynamiek, er was altijd ruimte voor een mogelijk experimenteel gebaar dat niet verplicht op een  album hoefde te verschijnen.

'Glider' is een soort logische conclusie waar rock via Glenn Branca aanhaakt op de tape-experimenten van Steve Reich en Brian Eno. Sonic Youth had er eigenlijk eerder kunnen arriveren als ze zoals My Bloody Valentine geïnteresseerd waren geweest in de sampler. Het enige serieuze vervolg dat ik ken is Neil Youngs Arc (1991) dat opgebouwd is uit feedback van liveoptredens en 'Nothing Is' op mvb, ook minimaal en instrumentaal maar iets conventioneler "horizontaal".