Dode Zee-Rollen van het Futurisme

Een geweldige duik in het archief van The Wire. Niet de Grote Werken worden herontdekt maar een aantal van de maandelijkse dance single artikelen van Kodwo Eshun, grootmeester van het jaren negentig futurisme, die de beperkte ruimte gebruikt als een soort laboratorium voor nieuwe ideeën en stijlen.

"This track provokes polar inertia: a sense of dead immobilty while simultaneously being transported through vast distances. No longer beats per minute - instead, moments are taken from beats and expanded into another time frame altogether."

Zo. Geloof het of niet, dat gaat over Sven Väths 'Ritual of Life'. Ergens moet ik destijds hebben verwacht dat alle recensies in 2015 zo geschreven zouden worden.

Je vindt ze hier.

Cybernetische revolutionairen

Ik bladerde gisteren door een oude El País Semanal en kwam een interessant artikel tegen over Project Cybersyn. Het vooruitziende project van de regering Allende waarmee de Chileense economie door gebruik van computerinformatie zou worden aangestuurd. Inclusief geweldige controlekamer. Nieuwsgierig geworden kwam ik dit uitgebreide artikel van Evgeny Morozov tegen (gebaseerd op hetzelfde boek Cybernetic Revolutionaries van Eden Medina):

At the center of Project Cybersyn (for “cybernetics synergy”) was the Operations Room, where cybernetically sound decisions about the economy were to be made. Those seated in the op room would review critical highlights—helpfully summarized with up and down arrows—from a real-time feed of factory data from around the country. The prototype op room was built in downtown Santiago, in the interior courtyard of a building occupied by the national telecom company. It was a hexagonal space, thirty-three feet in diameter, accommodating seven white fibreglass swivel chairs with orange cushions and, on the walls, futuristic screens. Tables and paper were banned. Beer was building the future, and it had to look like the future.

Dat het op 11 september 1973 op botte wijze werd vernietigd zegt weer veel.

Terug naar de toekomsten

Ik heb deze week eindelijk tijd gevonden om eens een recensie/kritiek te schrijven over The Peripheral van William Gibson: 'Terug naar de toekomsten'. Was het eigenlijk niet meer van plan maar ik zie dat nog nergens een recensie in het Nederlands is verschenen (en ik vermoed dat je lang kunt wachten op een vertaling.) Vreemd, dan moet ik maar mijn verantwoordelijkheid nemen. Verwacht van mijn kant geen jubelend verhaal, daarvoor kent het boek teveel problemen. Niet al teveel spoilers en wat ik uitleg is toch handig om te weten, wil je enige grip krijgen tijdens lezing.

25 Jaar Loaded

 We're gonna have a party.

'Loaded' van Primal Scream is vandaag 25 jaar oud. Mag ik dat het beste popnummer van de laatste 25 jaar noemen? Ja, dat mag. [/Mart] Gewoonlijk maken dit soort jubileums weinig indruk op mij. Maar ik raakte door dit bericht even in verwarring. Een kwart eeuw? Dat lijkt veel te lang geleden. De ouderdom begint ook toe te slaan, want toen ik ging terugrekenen, twijfelde ik even aan het jaartal. In mijn herinnering was 'Loaded' ergens in 1989 uitgebracht. Maar februari 1990 is natuurlijk mooier als een soort officieel begin van de jaren negentig, als idee en klaroenstoot (letterlijk ook met die jubelende blazers aan het begin.) Overigens was vanaf de eerste keer dat ik het nummer op de radio hoorde (weet nog precies, zondagochtend bij de KRO) meteen duidelijk dat er iets fundamenteels was veranderd. In het muzieklandschap maar ook voor mijzelf als muziekliefhebber. Wat een magnifiek ochtendgloren!

The Internet is not the Answer

Not much on social media is truly social, he argues. “We personalise,” he says. “So, you know, it’s kind of social, but in a very personalised way … One of the most troubling things for me about social media is the lack of diversity. It’s like going to some expensive US college. You only meet people like yourself.” Then there’s the whole privacy issue: “The internet is becoming structurally parochial, like a village. So not only does everyone from the NSA to the big internet companies know pretty much everything there is to know about us, but we’re all clustering in these tighter and tighter little ideological and cultural networks. There’s no serendipity, no stumbling upon random people or random ideas. Everything is pre-ordained; you’re served with what they know will suit you.”

En nog veel meer intrigerende observaties van Andrew Keen in dit interview naar aanleiding van zijn nieuwe boek The Internet is Not the Answer. De eerste keer dat ik Keen tegenkwam, in een aflevering van Tegenlicht (als ik me niet vergis, kan haast niet ergens anders), vond ik hem zo'n typische figuur die eens lekker gaat stoken door tegen de gevestigde mening in te gaan. Hij had alleen een beetje last van een vervelende habitus. Inmiddels heeft hij de wind flink in de zeilen (en die zeilen zijn van beter materiaal gemaakt).

Solar Punk in zeven punten

7 reasons why solarpunk is the most important speculative fiction movement in the last 20 years

Ik kom er hopelijk zelf nog op terug in een artikel. Dit is alvast een mooi overzicht.  

drukqs en die verloren mp3-speler

Het lijkt allemaal veel minder ver weg dan veertien jaar:

Then, after the 1996 'Richard D. James' album, he seemed gone, ominously telling interviewers he was thinking of retiring from music, saying he didn't feel the need to release music he made. And so at record stores one would, over a period of five years, overhear a desperate query in regards to a possible release date of "the new Aphex". One local record store even went so far as to sarcastically write on its upcoming release date board behind Aphex Twin: 2005. Finally replacing it with a terse: "never!".

Mijn eigen drukqs recensie voor Kindamuzik weer eens opgezocht die wel een grappig tijdsbeeld geeft (die platenwinkel hierboven was Boudisque, bestaat allang niet meer.) Zo rond snuffelend op We Are The Music Makers valt me op dat voor een bepaalde jonge generatie drukqs de ultieme plaat is. Wat interessant is omdat het dubbelalbum destijds veel slechte recensies kreeg (ik was zelf naïef en positief, al blijkt het nu een goede investering). Overigens hebben ze het op dat forum nog steeds over die verloren mp3-speler. Of het verzonnen is, hoeveel van de recente soundcloud uploads er op stonden, enzovoorts.

Over tracks die op mp3-spelers en cassettes rondzwerven gesproken. DJ Food maakte een mooie mix van zijn favoriete nummers die Aphex Twin laatst heeft vrijgegeven. Hier te vinden met een voorbeeld hoe sommige recente uploads al jaren circuleren op uiterst exclusieve cassettebandjes.