Sleep Deprivation

 

Wat nog te schrijven over je favoriete muziek? Het voelt bijna als een opluchting dat Sleep Deprivation van The Black Dog ongrijpbaar is, vervliegt terwijl je luistert. Een onderdompeling in geluid en melodie, vriendelijk en plezierig als het ontwaken uit een diepe slaap, een moment dat je jezelf moet terugvinden, een ondefineerbare tinteling omhult je wezen waar geen artificieel paradijs tegen op kan. Vanzelfsprekend mijn favoriete plaat van 2024, maar dat zegt weinig omdat hij laat in het jaar werd uitgebracht (en nog later thuis gebracht.) Als cultureel artefact bijna onzichtbaar, ongehoord...dus voor de ware connaisseurs. De peinzers, lezers, wandelaars en lucide dromers.

Sleep Deprivation (Science Recordings)

The 21st Century Hasn’t Started Yet

Having had more time to think about that, I would say that something happened to, us as a culture, in the early to mid-1990s. This is something very well expressed in my friend John Higgs’ book about the KLF — it’s called The KLF: Chaos, Magic & The Band Who Burned A Million Quid. It’s a brilliant insight into what was happening during that time, and I’m not just saying that because it does have a very beautiful and windswept image of me in it somewhere. Jimmy and Bill were terrific. John is pointing out in his book that when they left that dead sheep on the steps of the Brit Awards and announced the KLF had left the music industry and deleted their back catalogue — which, incidentally, cost them a great deal more than a million quid — this was around about 1990. That was signalling the end of rave and dance, yes it would still trail on for a while after that but it was pretty much over.

     The 21st Century Hasn’t Started Yet: An Interview With Alan Moore (2016)

Southland Tales

In de bioscoop verwachtte ik een openbaring waardoor alles op zijn plek zou vallen. Maar het blijft een caleidoscopische film van welhaast profetische momenten, bijtende satire en onnavolgbare misstappen. Een onhandige avant-garde? In ieder geval was ik dit keer gevoelig voor het Verfremdungseffekt dat Kelly bij vlagen glorieus inzet (altijd met het risico dat het wordt ervaren als slecht acteren.) Het blijft een film die “onbeslisbaar” is, die niet definitief is te kwalificeren. Hoe graag had ik voluit willen kunnen zeggen: ***** onbegrepen meesterwerk! Maar dat zou bluf in het smaakspel zijn. Tegelijkertijd maakt dat Southland Tales zo fascinerend, de beste film over de jaren 2001-2008 is misschien terecht absurd en lelijk. En er is altijd een “betere” versie, een belofte, hier de Cannes-edit (genadeloos afgekraakt door critici), al geloof ik niet dat 15 minuten extra materiaal genoeg is om de film recht te trekken.

Jaarlijsten

 Of wel jaarlijst ennui. Ritualistisch, als een parade die anderhalf maand door je straat trekt, maar waar je geen affiniteit meer voor voelt (Sinterklaas, maar nog veel aanweziger.) Geen kritiek op het automatisme, behalve op de makkelijkste, Spotify Wrapped. Ik wil het niet meer weten, de favoriete films van de Cineville-bezoekers, de drie beste van Richard Brody, de 100 beste platen van The Quietus, die van Pitchfork, mijn volgers, de 50 beste re-issues, de meta-analyse van de lijstjes, ik kan de hele absurde lijst opratelen maar waarom de moeite doen? Een individuele malaise, vanzelfsprekend. Maar malaise is te negatief, want het voelt rustgevend en het resultaat van een tendens die al langer gaande is: de duik in atemporaliteit, het besef dat de praktijk van luisteren, lezen en kijken meer dan ooit los is gekoppeld van het moment, het dictaat van het nieuwe. Het kalme plezier van de persoonlijke verkenning.

Aevontuurlijke radio

Autechre lijkt meestal te opereren in een eigen universum. Een indruk die versterkt wordt doordat je meestal naar hun muziek luistert als albums. Daarom is hun serie van mixes voor BBC6 Artist in Residence zo intrigerend, met de mixes van een uur plaatsen ze zichzelf in een open wereld van invloeden en geestverwanten, alles experimenteel en vrij, als muzikaal statement vele malen interessanter dan vrijwel alle platen die dit jaar zijn uitgekomen en nu in een stortvloed aan lijstjes voorbij trekken. Het is een levende muziek, avontuurlijk, vol onbekende namen, zonder aanzien van genres en met een energie die ik associeer met de periode 1980 -1999. Ik bedacht dat Autechre een zekere niche als dj’s kunnen innemen en uitwerken die zeer verfrissend zou zijn: heel persoonlijk, nonlinear, het plezier van de continue verrassing.

Genealogie van minimalisme

Ik heb hier lang en volstrekt doelloos over gemijmerd. De genealogie van een bepaald geluid, een zekere persoonlijke hoeksteen.

1950

Howlin’ Wolf x Link Wray

1960

Velvet Underground x The Stooges

1970

NEU! x Suicide

1980

Spacemen 3 x Loop

1990

Stereolab x Spiritualized

2000

The Brian Jonestown Massacre x Moon Duo

Schrijven over Aphex Twin

Toen ik laatst weer hoopvol aan een artikel over het net heruitgegeven Selected Ambient Works Volume II begon en toch weer teleurgesteld eindigde, vroeg ik me af waarom ik er zelf nooit over had geschreven. Dat bleek toch niet helemaal waar, al gaat dat eigenlijk meer over een manier van schrijven in de jaren negentig. Dus werd het de hoogste tijd om dan zelf te schrijven over Het Plezier van Selected Ambient Works Volume II. 

 

Ik bleek terwijl ik onderzoek deed dat ik veel meer over Aphex Twin had geschreven dan ik dacht (en passant heb ik deze blog ook maar eens goed opgeschoond van verdwenen afbeeldingen en video's, het digitale verval):

 

Aphex Twin - Collapse: vruchtbare puinhoop 

Aphex Twin: de tweede golf (met enkele tips) 

Over het Aphex Twin archief

Aphex Twin  - Drukqs recensie

 

Plus het hoofdstuk over Syro in Kritische Massa natuurlijk.